من از تو می مردم ٬

اما تو زندگانی من بودی

تو دستهایت را می بخشیدی

تو چشمهایت را می بخشیدی

تو مهربانیت را می بخشیدی

وقتی که من گرسنه بودم

تو زندگانیت را می بخشیدی

تو مثل نور سخی بودی

تو لاله ها را می چیدی

تو گوش میدادی

اما مرا نمی دیدی !!!

فرصت با هم بودنمان رو به پایان میرود و تو همچنان مرا نمی بینی ! یا که میبینی ولی خاموش و بی صدا و بی تفاوت !!! لحظه هامان به افول خویش نزدیک میشوند و تو همچنان مغرورانه و بی رمق به زندگی خویش چسبیده ای ٬ من از پایان نمی ترسم من از تنها شدن در سیل این نامردمیها در هراسم ! تو مرد ساختی مرا ! با تنها گذاشتنم ٬ من از فردا نمی ترسم ٬ من از تکرار سکوتت در هراسم ! تو کوه بودی و تکیه گاه من نبودی ٬ حال تلی پیش نیستی و باز هم شانه خالی میکنی از تکیه گاه بودن ! تو آرام آرام از پله ها پایین می آیی و مغرورانه به ما می نگری و ما در حسرت لبخندی عاشقانه باز هم سکوت تو را معنا میکنیم ! دفترچه ای به دستت میدم : برایم بنویس ٬ برایم بنویس از ناگفته ها و تو نگاهم میکنی !!! روزها میگذرد و دفتر سفید هنوز هم سفید است ! تو جدول حل میکنی و من منتظرم که رنگی از زندگیت در دفتر سپید نقش بندد !! تو باز هم جدول حل میکنی و من باز هم منتظرم ! لحظه هامان به پایان خویش نزدیک است و تو بی تفاوت باز هم جدول حل میکنی ! ای کاش قفل سکوت را می شکستی و لب می گشودی !! ای کاش تکیه گاهم بودی !!!