دیروز رفتم به دیدنش ٬ چشماش داد میزد که دلش شکسته است و غمگینه ! خیلی سعی کرد خودشو آروم نشون بده ! بغضی که تو گلوش بود فرو میداد ولی حلقه ی اشکی که تو چشماش بود داد میزد که داره خودداری میکنه !!! دلم براش می سوخت ٬ دستشو توی دستمام گرفته بودم ! دائم دستمو فشار میداد شاید میخواست کمی آروم بگیزه ! عادت نداشت به درددل کردن ٬ مگه اینکه مجبورش کنی ! همیشه مجبورش میکردم که غصه هاشو برام بگه تا آروم بگیره ! دیروز همش میگفتم : با من حرف بزن ولی اون میگفت : چی بگم !!! نمی خواست جلوی مادرش گریه کنه ! دلش برای مادرشم میسوخت ! گفتم حرفی بزن ! گفت : بچه امو از دست دادم و هق هق گریه رو سر داد ! سرش روی شونه ام بود و گریه میکرد و من تشویقش میکردم که گریه کنه تا آروم بگیره ! خیلی دلم میخواد که کاری براش بکنم ولی من فقط میتونستم باهاش حرف بزنم که شاید آروم بشه ! کاشکی خدا کمکش کنه !

نوشته شده در چهارشنبه چهارم آذر 1388ساعت 8:32 بعد از ظهر توسط س غیاثی| |